Każdy z nas wyrusza w życie własną drogą, niosąc to, czego jeszcze nie potrafi nazwać. Czasem idziemy blisko siebie, a jednak mijamy się w najważniejszych momentach. Nasze ścieżki biegną równolegle, zapisując w punktach kolejne dni, wybory, tęsknoty i małe zwycięstwa. Długo wydaje nam się, że spotkanie jest kwestią przypadku. Aż pewnego dnia zauważamy, że obie drogi zaczynają zmierzać ku temu samemu miejscu. W połowie drogi przestajemy uciekać od siebie i zaczynamy naprawdę patrzeć. Nie trzeba już mówić wszystkiego, bo pomiędzy słowami pojawia się zrozumienie. To właśnie tam, pomiędzy jednym krokiem a drugim, rodzi się bliskość. Spotykamy drugiego człowieka, ale wraz z nim odnajdujemy także tę część siebie, której dawno szukaliśmy. Okazuje się, że droga do drugiego może być jednocześnie drogą powrotną do własnego wnętrza. I może właśnie dlatego najważniejsze spotkania nie kończą naszej drogi, lecz pozwalają nam wreszcie iść dalej razem. W połowie drogi do siebie odnajdujemy miejsce, w którym nie trzeba już wybierać między „ja” i „ty” — wystarczy być